Gordian Egg (8)

Maandag, bruisend leven had nu weer op gang moeten komen. Voor Lou de eerste dag waarop hij na de crisis moet zien te overleven. Langzaam begint hij te lopen, het VOC-beeld achter zich latend. Elke stap doet het stof van een verkruimeld verleden opwaaien. Bij het horen van een onheilspellende zucht draait hij zich: zelfs zijn auto is onder het gewicht van de VOC tot stof teruggekeerd. Lou begint te rennen. Verblind door stofwolken struikelt hij regelmatig over resten van de stad. Soms herkent hij vaag iets. Met handen, nat van speeksel, probeert hij als een razende de stad terug te kneden in de vorm zoals hij zich die herinnert. Achter hem begint de gevallen VOC luidkeels te lachen. Hoe kun je het ook redden zonder diens mentaliteit? Lou reageert getergd:

Gordian Egg (7)

"Wacht jij eens even! Zó dapper in je verovering van de wereld en dan zó klein als het even tegen zit. Wie denk jij dat jij bent?" vraagt het beeld.
Hij zwiujgt. Voor 't eerst in 15 jaar zakendoen, heeft hij geen antwoord klaar. Je zal ook maar door een VOC-beeld worden toegesproken. Terwijl de stad om hem heen verkruimelt en het kasboek in zijn borstkas prikt, weet hij slechts te stamelen: "Lou, heet ik, meneer. En voor het eerst in mijn leven weet ik niet wat mij overkomt...(en dan heftig) Maar dat pik ik niet! Wie helpt mij? Nu ik , als één van de elite, een pijler onder de welvaart, om dreig te vallen? Waar is de solidariteit gebleven?"
Het beeld lijkt onverstoorbaar. Hoevelen reeds hebben immers eerst de VOC-mentaliteit omarmt en dan als het er op aankwam toch ontkent? Lou staart langs het beeld heen. Zijn voorland lijkt behoorlijk ondoorzichtig. Achter hem verpulvert de stad tot een herinnering. Geen noodverordening of rampenplan te zien. Lou voelt de angst van de onmacht zijn keel dichtknijpen. Hij staat er alléén voor.
"Bedankt, VOC! Wat heb ik nog meer te verliezen dan ik reeds verloren heb? Ga opzij! de VOC is geweest! Ik moet verder."
Lou, gister nog een geslaagd zakenman, vandaag door een relatief kleine mondiale crisis, is totaal ontredderd. Het oude leven ligt achter hem, bedolven onder het as van alle zekerheden. Geen weg terug. Pal voor hem een versteende VOC-mentaliteit en daarachter... een land van herstel, van nieuwe mogelijkheden of van niets?
Met grote moeite bevrijdt Lou zijn auto uit de armen van het beeld en rijdt stapvoets zijn persoonlijke terra incognita in

Gordian Egg (6)

In een schier eindeloze beweging landt een woedende hand op zijn voorruit. Zijn hart staat een seconde stil... Dan weet hij: hij is het, die de boel ophoudt met al zijn tactisch, omgekeerd strategisch, op het scherp van de snede handelen. Of toch niet? De vrouw voor zijn kantoor (zijn vrouw?) zoekt met doodse ogen vermoeid de oorzaak van de verkeercommotie. Voordat zij hem kan herkennen, schakelt hij onhandig, komt schokkend in beweging en ontsnapt racend aan zijn opstopping. Het verleden achter zich latend jaagt hij zijn auto voort dwars door het heden. Tot een keurig VOC-standbeeld hem de weg versperd. As hij met overslaand hart zijn auto tot stilstand brengt tegen de sokkel, buigt de stenen held zich geraakt voorover. Het granieten kasboek komt los van de romp en richt zich als een bot aanvalswapen op hem. Een stenen stem spreekt.

Gordian Egg (5)

Voorbij het gebaande pad naar zijn bedrijf begint de onbekende wereld. Alle straten die hij doorkruist hebben gebouwen, maar deze gebouwen heeft nog nooit eerder gezien. Een eerbiedwaardig bankgebouw oogt ontevreden. De glazen toegangspoort glijdt moeizaam open zonder iemand door te laten. De lunchroom ernaast lacht en braakt haar clientele uit. Overal wisselen drukke kantoren verlaten woonhuizen af. De talloze bouwsteigers lijken slechts bedoeld om wandelaars te beschermen tegen vallende stenen. Onkruid lijkt de stad over te hebben genomen; een wurgvijg omhelst de centrale bank.

Gordian Egg (4)

[oogst 21 sept. 2010]
Hij verbeeldt zich al de garage onder zijn bedrijf in te rijden, de lift te pakken en etage na etage op te stijgen. Allereerst zou hij de receptie zien: het welkom voor alle klanten, baken van vertrouwdhei... Zijn gedachten stokten. Op straat voor de ingang stond en jonge vrouw met 2 kinderen, zíjn vrouw.
Wat doet zij hier? Ze zou dynamisch moeten balanceren tussen zorg en carrière! Niet hier staan staren. Ga weg!
Opeens is hij niet meer in staat de garage in te rijden. Achter hem klinken luid protesterende claxons. Hij staart. Doof voor alle commotie om haar heen, fixeert de vrouw haar blik op het niets. Is het wel zijn vrouw? Is dit wel zijn bedrijf? Is hij het zelf wel in deze auto? Achter hem stijgt de irritatie tot agressieve hoogte. Voor hij het zelf goed en wel door heeft, heeft hij bedrijf, garage, vrouw en kinderen achter zich gelaten. De economische crisis mag dan nog nauwelijks voelbaar zijn, voor hem zijn de tekenen overduidelijk: niets is wat het lijkt. Verwarde dromen, opgeloste files, non geleide economen, voor de goede verstaander wordt deze crisis langzaam meer dan duidelijk. Voor het eerst komt de gedachte bij hem op door te rijden, alles te ontvluchten en de crisis achter zich te laten.

Gordian Egg (3)

[oogst 100912]
Een ochtendfile was voor hem een uur lang natuurlijk lijden, aangevuld met maatschappelijk verantwoorde boosheid natuurlijk. De ochtendfile was altijd het zinderende begin van zijn werkdag: bellen en gebeld worden, mailen, optrekken, remmen en weten dat je aan het einde van de dag weer een stukje ambitie hebt bereikt. En nu? Na tien minuten file opgelost. Als je werkdag niet eens meer met een volwassen file kan beginnen, wat dan? Hij smeet zijn mobieltje neer en trok op in z'n vier. Take life as it is! Zijn lijfspreuk! Hij dronk zijn espresso, zette de muziek luider en volgde de file op de voet de stad in. Nog 2 km ofwel 30 min te gaan. Hij focuste op wat altijd goed is gegaan, op wat nieuwe mogelijkheden biedt, op nu en straks!

Beursplein: het licht op groen. Geen auto trekt op. Een zwart-witte non voert een lange, dubbele rij 3-delige krijtstrepen aan. Non en volgers zoeken hun weg door het verkeer. Spaarzame haren waaien bang op. De non is zowel beminnelijk als ongeduldig. Dan herpakken de krijtstrepen zich en volgen de non het beeld uit. Is dit het symbool van economische crisis? Claxons zwijgen.
Iedereen is 2 min stil uit respect voor hen die hebben gegokt en verloren. Dan komt moeizaam het verkeer weer op gang. Langzaam probeert het ritme van de dag het weer te winnen van de zelfreflectie. Hij reageert weer hoopvol op mobiel gerinkel. De deal wordt succesvol gesloten, het hoofd is weer leeg. Nog 1 km of 15 min om naar het werk te rijden: Zijn Eigen Bedrijf!

Gordian Egg (2)

[oogst 100903]
Hoe is het om wakker te worden als alles nog hetzelfde lijkt en tegelijkertijd te weten dat niets meer is zoals het was? Welkom.
Hij wachtte op de wekker, zijn slapende vrouw naast zich voelend. Het bleef stil. Voorzichtig stond hij op.
De smetteloze badkamer ontving hem trouw. De ontbijttafel verwelkomde hem met brood en koffie. Ongerust keek hij om zich heen.
Waarom was zijn inbox enkel vol met berichten over zelfhulp voor beperkte manlijkheid, te ontvangen miljoenen, koopbare bruiden?
Zijn mobiel zweeg in alle talen, alsof buiten niet meer bestond. Gelukkig bleek de auto nog te luisteren naar de sleutel.
Ook de ochtendfile vormde zich weer traag en hulde bange gedachten in dikke donkerbruine wolken.

Gordian Egg (1)

Vannacht droomde hij van draken: hij weet dat draken niet bestaan en toch is hij bang dat ze niet verslagen kunnen worden. Gisteren had hij gezin, kansrijk bedrijf en goed pensioen. Vandaag zijn kansen uitdagingen geworden en zekerheden verdampt. Morgen moet hij wel op reis, wil hij ooit terugvinden wat hij nu dreigt te kwijt te raken! Waar vind je een 'Gordian Egg'?

Gordian Egg

De eerste Tweetstory 2.0 van Keridwen is getiteld: Gordian Egg.
In de nabije toekomst gaat deze Tweetstory beginnen.
Volg de Gordian Egg op Twitter: #EGQuest.
Volg niet alleen, reageer ook via Twitter en beïnvloed daarmee ook de loop van het verhaal.

"Gordian Egg" is een zoektocht in de posthistorie. Want wat is immers anders het verschil tussen prehistorie en posthistorie?
- prehistorie = ik had anders gehandeld met de kennis van nu, en
- posthistorie = ik ga straks handelen op basis van kennis van nu en straks.

Keridwen als hoofdverteller start het verhaal. Uiteraard zal er diverse personages ontstaan in het verhaal, elk met hun eigen karakteristieken en hun eigen Twitter-account. Allemaal voeren ze dezelfde tag: #EGQuest. Allemaal zijn ze ook terug te vinden op deze Tweetstory-weblog.

tot binnenkort

Marcel van der Pol, Keridwen

Tweetstories in Keridwen's cauldron 2.0

Aankondiging:
Op deze weblog ga ik aan de slag met een serie TweetStories. Dat betekent dat de verhalen op Twitter zijn te volgen (via meer accounts) en dat in deze weblog het verhaal samenkomt.
Keridwen is de verteller. In het verhaal komen diverse personages voor met elk hun eigen secundaire Keridwen twitteraccount. Dialogen zijn daarmee levensecht te volgen.
Uiteraard zijn de tweets openbaar. Ze zijn te volgen en te lezen door anderen. 2.0 is alleen 2.0 als de lezers ook hun invloed kunnen uitoefenen. Dat kan dus. Je kunt terug-tweeten!
Ik zal niet garanderen alle suggesties over te nemen. Wel zal ik verantwoorden waarom wel en hoe of niet.

Ergens in de nabije toekomst ga ik beginnen. Ik weet reeds een titel, een opzetje, de eerste stapjes van de hoofdpersoon. Maar dan...?
Veel leesplezier (en reactieplezier) !

Marcel van der Pol