[oogst 21 sept. 2010]
Hij verbeeldt zich al de garage onder zijn bedrijf in te rijden, de lift te pakken en etage na etage op te stijgen. Allereerst zou hij de receptie zien: het welkom voor alle klanten, baken van vertrouwdhei... Zijn gedachten stokten. Op straat voor de ingang stond en jonge vrouw met 2 kinderen, zíjn vrouw.
Wat doet zij hier? Ze zou dynamisch moeten balanceren tussen zorg en carrière! Niet hier staan staren. Ga weg!
Opeens is hij niet meer in staat de garage in te rijden. Achter hem klinken luid protesterende claxons. Hij staart. Doof voor alle commotie om haar heen, fixeert de vrouw haar blik op het niets. Is het wel zijn vrouw? Is dit wel zijn bedrijf? Is hij het zelf wel in deze auto? Achter hem stijgt de irritatie tot agressieve hoogte. Voor hij het zelf goed en wel door heeft, heeft hij bedrijf, garage, vrouw en kinderen achter zich gelaten. De economische crisis mag dan nog nauwelijks voelbaar zijn, voor hem zijn de tekenen overduidelijk: niets is wat het lijkt. Verwarde dromen, opgeloste files, non geleide economen, voor de goede verstaander wordt deze crisis langzaam meer dan duidelijk. Voor het eerst komt de gedachte bij hem op door te rijden, alles te ontvluchten en de crisis achter zich te laten.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten