Gordian Egg (5)

Voorbij het gebaande pad naar zijn bedrijf begint de onbekende wereld. Alle straten die hij doorkruist hebben gebouwen, maar deze gebouwen heeft nog nooit eerder gezien. Een eerbiedwaardig bankgebouw oogt ontevreden. De glazen toegangspoort glijdt moeizaam open zonder iemand door te laten. De lunchroom ernaast lacht en braakt haar clientele uit. Overal wisselen drukke kantoren verlaten woonhuizen af. De talloze bouwsteigers lijken slechts bedoeld om wandelaars te beschermen tegen vallende stenen. Onkruid lijkt de stad over te hebben genomen; een wurgvijg omhelst de centrale bank.

Gordian Egg (4)

[oogst 21 sept. 2010]
Hij verbeeldt zich al de garage onder zijn bedrijf in te rijden, de lift te pakken en etage na etage op te stijgen. Allereerst zou hij de receptie zien: het welkom voor alle klanten, baken van vertrouwdhei... Zijn gedachten stokten. Op straat voor de ingang stond en jonge vrouw met 2 kinderen, zíjn vrouw.
Wat doet zij hier? Ze zou dynamisch moeten balanceren tussen zorg en carrière! Niet hier staan staren. Ga weg!
Opeens is hij niet meer in staat de garage in te rijden. Achter hem klinken luid protesterende claxons. Hij staart. Doof voor alle commotie om haar heen, fixeert de vrouw haar blik op het niets. Is het wel zijn vrouw? Is dit wel zijn bedrijf? Is hij het zelf wel in deze auto? Achter hem stijgt de irritatie tot agressieve hoogte. Voor hij het zelf goed en wel door heeft, heeft hij bedrijf, garage, vrouw en kinderen achter zich gelaten. De economische crisis mag dan nog nauwelijks voelbaar zijn, voor hem zijn de tekenen overduidelijk: niets is wat het lijkt. Verwarde dromen, opgeloste files, non geleide economen, voor de goede verstaander wordt deze crisis langzaam meer dan duidelijk. Voor het eerst komt de gedachte bij hem op door te rijden, alles te ontvluchten en de crisis achter zich te laten.

Gordian Egg (3)

[oogst 100912]
Een ochtendfile was voor hem een uur lang natuurlijk lijden, aangevuld met maatschappelijk verantwoorde boosheid natuurlijk. De ochtendfile was altijd het zinderende begin van zijn werkdag: bellen en gebeld worden, mailen, optrekken, remmen en weten dat je aan het einde van de dag weer een stukje ambitie hebt bereikt. En nu? Na tien minuten file opgelost. Als je werkdag niet eens meer met een volwassen file kan beginnen, wat dan? Hij smeet zijn mobieltje neer en trok op in z'n vier. Take life as it is! Zijn lijfspreuk! Hij dronk zijn espresso, zette de muziek luider en volgde de file op de voet de stad in. Nog 2 km ofwel 30 min te gaan. Hij focuste op wat altijd goed is gegaan, op wat nieuwe mogelijkheden biedt, op nu en straks!

Beursplein: het licht op groen. Geen auto trekt op. Een zwart-witte non voert een lange, dubbele rij 3-delige krijtstrepen aan. Non en volgers zoeken hun weg door het verkeer. Spaarzame haren waaien bang op. De non is zowel beminnelijk als ongeduldig. Dan herpakken de krijtstrepen zich en volgen de non het beeld uit. Is dit het symbool van economische crisis? Claxons zwijgen.
Iedereen is 2 min stil uit respect voor hen die hebben gegokt en verloren. Dan komt moeizaam het verkeer weer op gang. Langzaam probeert het ritme van de dag het weer te winnen van de zelfreflectie. Hij reageert weer hoopvol op mobiel gerinkel. De deal wordt succesvol gesloten, het hoofd is weer leeg. Nog 1 km of 15 min om naar het werk te rijden: Zijn Eigen Bedrijf!

Gordian Egg (2)

[oogst 100903]
Hoe is het om wakker te worden als alles nog hetzelfde lijkt en tegelijkertijd te weten dat niets meer is zoals het was? Welkom.
Hij wachtte op de wekker, zijn slapende vrouw naast zich voelend. Het bleef stil. Voorzichtig stond hij op.
De smetteloze badkamer ontving hem trouw. De ontbijttafel verwelkomde hem met brood en koffie. Ongerust keek hij om zich heen.
Waarom was zijn inbox enkel vol met berichten over zelfhulp voor beperkte manlijkheid, te ontvangen miljoenen, koopbare bruiden?
Zijn mobiel zweeg in alle talen, alsof buiten niet meer bestond. Gelukkig bleek de auto nog te luisteren naar de sleutel.
Ook de ochtendfile vormde zich weer traag en hulde bange gedachten in dikke donkerbruine wolken.